Szkło jest fascynującym materiałem, ma wiele niezwykłych, jak i sprzecznych własności. Choć znany jest od ponad trzech tysięcy lat, dopiero w ostatnich kilku dekadach poznano szereg jego wad i zalet. Z jednej strony jest jednym z najbardziej wytrzymałych materiałów znanych inżynierom, z drugiej zaś, pod wpływem nawet niewielkiej rysy, może rozpaść się na kawałki w ułamku sekundy. Ponadto, jest jednym z materiałów najbardziej nadających się do recyklingu i jest neutralne dla środowiska naturalnego.

Architekci coraz częściej stawiają przez inżynierami zadania trudne, projektując co­raz bardziej wymyślne i złożone konstrukcje wykorzystując najprzeróżniejsze materiały. Jednym z nich jest szkło, które niedawno ogłoszono nowym materiałem konstrukcyjnym. Na potwierdzenie tego można przytoczyć słowa wybitnego architekta Le Corbusiera, który zwykł powtarzać, że „szkło jest najważniejszym materiałem w architekturze".

Pierwsze zastosowania szkła ograniczały się do wypełniania ram okiennych wytwa­rzanymi w różny sposób taflami, głównie w celu doświetlania pomieszczeń. Kolejnym krokiem było wykorzystanie tafli do budowy elewacji (zwłaszcza w budynkach wysokich) i fasad budynków. Jednak w ostatnich latach szkło stało się budulcem do wykonywania elementów, które oprócz ciężaru własnego i wiatru są w stanie bezpiecznie przenieść obciążenie śniegiem, oddziaływania eksploatacyjne oraz wyjątkowe. Z powodu jego kruchości i wrażliwości na koncentracje naprężeń, inżynierowie przez lata starali się je w różny spo­sób przetworzyc i wzmocnić. Efektem ich pracy było szkło hartowane, prawie trzykrotnie bardziej wytrzymałe od tzw. szkła float, szkło laminowane (bezpieczne), które z powodze­niem jest obecnie stosowane jako panele podłogowe, belki i szklane słupy; na koniec szkło zespolone, spełniające najbardziej restrykcyjne wymogi energetyczne.

Ze szkłem związany jest pewien socjologiczny aspekt, mianowicie psychologiczne zja­wisko braku prywatności i wrażenie, że szkło, przez swą przeźroczystość, jest delikatne i mało wytrzymałe. Doskonale fenomen ten przedstawiony został przez rosyjskiego reżysera Sergeią Eisensteina w projekcie Glass house, w którym twórca pokazuje ludzką despe­rację spowodowaną zbytnią „otwartością" przestrzeni oraz brakiem prywatności. Pro­blem ten można rozwiązać przez stosowanie szkła matowego lub barwionego. Za to zmian nastawienia (percepcję) szkła jako materiału konstrukcyjnego, można zmienić przez edu­kację i ciągłe pogłębianie wiedzy na jego temat.

Wymiarowanie szkła wciąż pozostaje jednym z najtrudniejszych i najbardziej złożo­nych dziedzin obecnej inżynierii. Liczne badania prowadzone w wielu ośrodkach nauko­wych, starają się podnieść stan wiedzy na temat własności materiału i jego zachowania pod obciążeniem. Europejska norma dotycząca projektowania ze szkła prEN 13474 Glass in building od lat znajduje się w fazie projektu i coraz częściej mówi się, że należy zacząć prace od nowa. W Polsce z trudem doszukać się można nielicznych prac i artykułów traktujących o szkle, stąd wiedzę na ten temat można czerpać właściwie tylko z literatury zagranicznej.