|
Złożone analizy i metody projektowania konstrukcji wykonanych ze szkła są nieefektywne we wstępnej fazie projektowania. Ogólne zasady przedstawione w tej części są bardzo użytecznym narzędziem dla projektanta, lecz tylko dla wykonywania obliczeń wstępnych, szacowania kosztów, itp. Nigdy nie powinny zastępować szczegółowej analizy zadania, ale mogą być użyte przy weryfikacji jej wyników.
Metoda naprężeń dopuszczalnych jest szeroko stosowaną metodą przy obliczaniu szklanych elementów. Jej niewątpliwym atutem jest prostota i przejrzystość.
Warunek tej metody przedstawia się następująco:
σE≤σadm
gdzie: σE - maksymalne naprężenia główne, σadm - dopuszczalne naprężenia główne.
Wadą tej metody jest brak uwzględnienia efektu wielkości elementu, warunków pracy, czasu trwania obciążenia, itp. W niemieckich poradnikach technicznych TRLV możemy znaleźć wartości dopuszczalnych naprężeń dla płyt szklanych obciążonych równomiernie w sposób statyczny, przykładowo, dla szkła float σadm = 12 MPa (szklenie poziome) oraz σadm = 18 MPa (szklenie pionowe).
To podejście nie może być stosowane przy zagadnieniach stabilności oraz nieliniowości geometrycznej.
Kolejną metodą szacowania nośności elementów szklanych jest korzystanie z tabelarycznych wytycznych dotyczących zalecanego stodunku rozpiętości do grubości przekroju elementu szklanego. Przykładowo, korzystając z wyników badań Colvina, który badał płyty podparte na dwóch przeciwległych krawędziach, dla danej rozpiętości dostajemy maksymalną wartość stosunku rozpiętość/grubość. I tak, dla szkła fload montowanego w pionie powyższy stosunek wynosi 100, a dla szkła hartowanego 150. |
