Metoda zaproponowana przez Sieberta zawiera modyfikacje w stosunku do metod przedstawionych powyżej. Pierwsza różnica dotyczy uwzględnienia naprężeń w dwóch kierunkach oraz traktowania wytrzymałości jako obciążenia. Warunek przedstawia się następująco:

Po lewej stronie występuje maksymalne główne naprężenie (uwzględniające naprężenia wprowadzone przez wzmacnianie szkła) pomnożone przez szereg współczynników (uwzględniających różnice obliczanego elementu i badanych próbek) oraz biorących pod uwagę czas trwania obciążenia oraz wagę poszczególnych obciążeń. Po prawej stronie wy­stępuje iloraz parametru skali ciągłego rozkładu prawdopodobieństwa Weibulla dla zgina­nia oraz współczynnika uwzględniającego docelowy współczynnik prawdopodobieństwa zniszczenia. Naprężenia liczy się analogicznie jak w metodzie DELR.