Zostało udowodnione, ze w pewnych warunkach materiały kruche ulegają zniszczeniu przy naprężeniach dużo mniejszych od tych wynikających z hipotez wytrzymałościowych. Klasyczne metody projektowania polegają na wyznaczeniu naprężeń konstrukcji oraz porównaniu ich ze zmniejszonymi, za pomocą współczynników, wartościami naprę­żeń maksymalnych. Materiały kruche już w fazie produkcji oraz późniejszej obróbki do­znają licznych ubytków, spękań i mikrorys, które powodują koncentracje naprężeń nie­jednokrotnie bardzo dużych wartościach. Z tego powodu klasyczne podejście do projek­towania, poprzez wyznaczanie nośności elementów wraz ze współczynnikami zmniejsza­jącymi, prowadzi do błędnych wyników. Dlatego do wyznaczenia kryterium zniszczenia należy, w przypadku szkła, sięgnąć do mechaniki pękania.

KRYTERIA ZNISZCZENIA SZKŁA
Fundament pod dzisiejszą mechanikę pękania zbudował Inglis, który w 1913 r. przed­stawił analizę jednorodnego rozciągania płyty zaopatrzonej w eliptyczny otwór. Zauważył w niej, że wartości naprężeń rozciągających przy wierzchołku otworu są kilkukrotnie większe od naprężeń rozciągających płytę.

Na początku XX w. A. A. Griffith prowadził szerokie badania na płytach i włóknach szklanych. Doszedł do wniosku, ze nie tylko makroskopowe spękania, powstałe w wy­niku produkcji i obróbki szkła, ale także wady wewnętrznej budowy materiału, powodują jego osłabienie. Dowiódł także, że z powodu wewnętrznych nieciągłości mamy do czynie­nia z efektem skali materiałów kruchych oraz bardzo znacznymi różnicami wartości wytrzymałości teoretycznej oraz praktycznej. Kryterium sformułowane przez Griffitha brzmi: do wzrostu pęknięcia dochodzi wówczas, gdy zmiana energii potencjalnej ciała ze szcze­liną jest co najmniej równa odporności materiału na pękanie:

G=G_L

Energetyczne kryterium pękania, opisane równaniem 2.1, wymaga znajomości wielkości energii powierzchniowej, bardzo trudnej do zbadania doświadczalnie, i dlatego często zastępuje się je równoważnym siłowym kryterium pękania. W tej metodzie wprowadza się nową, charakterystyczną dla danego materiału wielkość, zwaną krytycznym współczynni­kiem intensywności naprężeń K_IC. Siłowe kryterium pękania mówi, ze w chwili osiągnię­cia przez współczynnik intensywności naprężeń, charakterystyczny dla szczeliny (rysy) pewnej wartości krytycznej , nastąpi, w wyniku pęknięcia, zniszczenie materiału:

K_I=K_IC

gdzie: K_I- współczynnik intensywności napręń dla rysy, K_IC - krytyczna wartość współczynnika intensywności naprężeń dla materiału, wyznaczana doświadczalnie.

Wartość K_IC zależy od temperatury w jakiej pracuje element i jego grubości. Dla szkła krzemionkowego K_IC=0,74-0,81  [MPaxm^0,5].