"WILLIS BUILDING", IPSWICH (1975)

Pierwsze rozwiązania konstrukcyjne polegały na podwieszeniu tafli szklanych, za po­mocą zacisków, do poziomych, stalowych belek. Kolejnym przełomem było zastąpienie zacisków specjalnymi obejmami (ang. patchfittings), wykorzystanych w fasadzie budynku siedziby głównej firmy Willis Faber and Dumas.

Tafle 2000 x 2500 mm o grubości 12 mm, wykonane ze szkła hartowanego, podwie­szone są, za pomocą obejm stalowych, do tafli znajdujących się powyżej. Ostatni rząd tafli, znajdujący się w górnej części, przytwierdzony jest do belki krawędziowej biegnącej po obwodzie budynku. Taki układ tworzy zawieszoną, wysoką na 15 m, elewację. Znajdujące się po stronie wewnętrznej szklane zebra, rozpięte między stropami kondygnacji, usztywniają elewację oraz przenoszą obciążenie wiatrem z fasady na stropy.

Wspomniane wyżej zaciski w latach 80-tych zostały zastąpione przez mocowania (po­łączenia) śrubowe. Na potrzeby różnych projektów stworzono kilkanaście systemów, ale najbardziej rozpowszechnił się model tafli szklanej z otworami w każdym rogu elementu. Aby zminimalizować niebezpieczne naprężenia normalne i styczne w okolicach otworów, stworzono przegubowe mocowania punktowe. Dla zapewnienia poziomej sztywności sto­sowano system lin tworzących kratownice, których elementy ściskane były projektowane na wyboczenie, a pozostałe (rozciągane) w postaci wysokowytrzymałych lin.