BIURO W ST-GERMAIN-EN-LAYE, PARYŻ (1990)

Bardziej śmiałe konstrukcje zaczęły powstawać w latach 90-tych, które wymogły na konstruktorach zwrócenie większej uwagi na bezpieczeństwo i niezawodność konstruk­cji. Liczne badania wykazały, ze zastosowanie szkła klejonego wielokrotnie zwiększa nośność konstrukcji. Nawet jeśli zniszczeniu ulegnie jedna tafla, to element doznaje znacz­nych ugięć, ale nie doprowadza to do katastrofy całego układu. Jednym z pionierów w tej dziedzinie był Tim Macfarlane, założyciel firmy Dewhurst, Macfarlane and Partners, zlo­kalizowanej w Londynie i specjalizującej się w szklanych konstrukcjach.

Imponującym przykładem jest biuro lokalnych władz w St-Germain-en-Laye pod Paryżem. Architektci J. Brunet i E. Saunier zaprojektowali szklany dach podparty na słupach Konstrukcja dachu, przykrywająca powierzchnię o wymiarach 24 x 24 m, podparta jest przez 8 szklanych słupów 220 x 220 mm o przekroju krzyżowym, zbudowa­nych z trzech tafli szkła wzmacnianego termicznie. W jednym kierunku występuje ciągła płyta o szerokości 220 mm, w drugim , przyklejone do niej dwie węższe.

Tylko środkowa tafla szkła, w założeniach konstruktorów, przenosi całość obciążeń, zewnętrzne tafle traktowane są jako tarcze chroniące warstwę nośną. Dopuszczalne obciążenie skupione, które może wystąpić podczas eksploatacji wynosi 50 kN, jednak prze­krój, traktowany jako całośc, dopiero pod obciążeniem 500 kN traci nośność. Zakładając, ze tylko wewnętrzna tafla przenosi obciążenia, współczynnik bezpieczeństwa dla słupa wynosi 3, w rzeczywistości jego wartość jest znacznie większa.