SZKLANY ŁĄCZNIK W ROTTERDAMIE (1993)

Kolejnym, ciekawym przykładem wykorzystania szkła jako materiału konstrukcyjnego jest projekt całoszklanego łącznika o długości 3,2 m między budynkami w Rotterdamie, który został zrealizowany w 1993 roku .

Wszystkie elementy konstrukcyjne połączone są między sobą za pomocą punktowych mocowań wykonanych ze stali nierdzewnej. Płyty ścienne i płyta dachowa wykonane są jako laminat - tafla 10 mm (szkło hartowane) i 6 mm (szkło wzmocnione termicznie). Głowna płyta nośna 2x15 mm opiera się na szklanych żebrach 3x10 mm. Jak wykazała analiza konstrukcji, maksymalne naprężenia od ciężaru własnego wynoszą 1 MPa, a od obciążenia zmiennego o wartości 4kN/m² - 3,1 MPa. Obliczenia dowiodły, ze każda z tafli składająca się na zebro jest w stanie bezpiecznie przenieść obciążeni działające na konstrukcję, i dalej pozostanie zapas nośności. Ze względu na dużą wysokość żebra, ugięcie jest niewielkie i trudne do zauważenia.